Site menu:

 

mei 2015
M D W D V Z Z
« Aug    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Archieven

Categorie

Links:

Recent Comments

Site search

Meta

Archive for 'Skiën'

Spectaculaire valpartij

Op zondag 2 april vond op een steenworp afstand van ons Edelweisshaus de seizoensafsluitende reuzenslalom plaats, waarin iedereen zich kon meten met Rainer Schönfelder - Schöni. Topfavoriet voor de tweede tijd was de lokale clubkampioen en FIS-skier Alexander Breuer. Hij maakte zijn favorietenrol waar met een beperkt verlies van 0,7 seconde op de toptijd van Schöni. Speciaal voor dit erg leuke event waren Lody Pieters, die hier op de kop af 25 jaar geleden Nederlands kampioen werd, en François Verhoeven, mede-eigenaar van het veelzijdige outdoorbedrijf Rocca, respectievelijk vanuit Holland en Limburg naar Königsleiten gereisd. Verrassend genoeg stonden er nog twee jonge Hollandse blondines in snelle skipakken aan de start. Het bleek te gaan om de dochter van de familie Sillevis, die in Werfenweng het Gasthof Sonneck drijven, en om Femma Sijtsma die in Hollersbach haar vrije schilderkunst combineert met haar uit de hand gelopen skihobby. De technische man van het team van Schöni had er - met behulp van de locals en een paar emmers kunstmest - ondanks de zware dooi een prachtige baan van gemaakt die om half drie ’s middags nog perfect te skiën was. Het vierde poortje zag er verraderlijk uit en het was dan ook imposant om te zien hoe superstrak Schöni na zijn kikkerachtig-veerkrachtige start zijn ski’s door die bocht liet lopen.

Verrukkelijk!

Mijn eigen race op een geleend paar Völkl Racetiger GS Racing - geweldige ski! - kan ik in twee woorden omschrijven als een ‘prachtige flow’, waar ik bij het lokale clubkampioenschap een paar weken eerder nog naar op zoek was. Net toen ik dacht “he he geschafft!” stuurde ik met te veel ‘innenlage’ en veel te weinig ’ski-chi’ de laatste bocht in en belandde ik bij het poortje op mijn heup. Ik veerde soepeltjes weer op en had met een halve seconde verlies kunnen finishen, ware het niet dat de binding van mijn buitenste ski los had gelaten (in de lokale sportzaak had ik nog zo gezegd dat een binding met max 12 te zwak is voor zo’n wedstrijd).

Het publiek wil ook wat!

Nu gleed ik totaal verbaasd een paar meter door op alleen mijn binnenste ski. De combinatie van mijn verbazing en de papsneeuw onderaan maakten dat ik mezelf de lucht in katapulteerde om via een geïmproviseerde gestrekte salto op de sneeuw te kwakken. Gefrustreerd rende ik vijftien meter richting finish om vervolgens mijn linker ski aan te trekken die daar voor m’n neus lag. Met een kleine monoskidemonstratie gleed ik door de finish. Sigi, de wedstrijdleider, eerde me door mijn langzaamste - reglementaire - dagtijd nog op de uitslagenlijst te zetten - en nodigde me bij de afterparty serieus uit om lid te worden van de SC Wald - waar ik best wel lol in heb. Helaas kwam Lody met startnummer 28 twee poortjes eerder eveneens ten val, maar hij had dit keer duidelijk niet de flow die hij in januari nog wel had toen hij tot grote verbazing van alle Zwitsers de reuzenslalom van het Inferno Rennen in Mürren op zijn naam schreef (zie uitslag). Zo werd uiteindelijk de underdog François de beste Nederlandse kerel (fraaie race voor een allereerste reuzenslalom), terwijl het in tweevoud aangetreden vrouwelijk schoon de Nederlandse eer redde met twee zeer acceptabele tijden.

De hele wedstrijd dag al had ik naar de lucht zitten turen, want het was de mooiste meest thermische vliegdag sinds ik hier ben. Dus toog ik om half vier nog naar de Königsleitenspitze. Ik zag mezelf al onder die hele wolkenketen hangen aan de wolkenbasis op 3000 meter, maar na twee mislukte starts (NW wind erg lastig om weg te komen hier) vloog ik - driemaal is scheepsrecht - precies tussen twee thermiekbubbels - en dus als een baksteen - richting feesttent waar ik al tien minuten later landde om eindelijk mijn biertje te pakken.

Dit was echt een fucking enerverende dag!
Hajo

Opnieuw dikke sneeuw

Na drie heftige dooidagen is het vanuit het westen stevig gaan sneeuwen. Precies zoals verspeld door bijvoorbeeld weeronline, maar dat is ook niet moeilijk met zo’n grootschalig weersysteem met een koufront dat precies haaks op de Alpen binnenvalt. Er is in twee uur tijd al 15 cm sneeuw gevallen. Onder de 1000 meter regent het pijpestelen. Hoop dat we het tot aankomende zondag een tikkie kouder houden, want dan vindt hier een grote happening plaats: een reuzenslalom tegen Olympisch kampioen Rainer Schönfelder, waaraan Lody Pieters, Fançois Verhoeven en ikzelf deelnemen.

Van mijn moeder kreeg ik een prachtige link naar een prachtige site van een prachtig event: het bouwen van een groot iglodorp in Zwitserland. Met dit soort dingen ga ik me op mijn eigen manier ook bezighouden komende winter. Keep you posted!

Echt een geniaal idee!

Nog 10 centimeter

De sneeuwhoogte in Bad Aussee is nog ietsje opgeklommen naar 5 meter 90. Om de zes meter te halen moet het weer nog een keer omslaan. Voorlopig is het tamelijk rustig en is er geen significante sneeuwval voorspeld. Wat mij betreft prima want a.s. zondag kan dan eindelijk de Vereinsmeisterschaft van de lokale skiclub doorgang vinden. Ik doe mee in de gastencategorie, d.w.z. voor niet-licentiehouders. Ik zal de resultaten melden. Heb van een ski-afdaling met mijn paraglidingrugzak en licht verrekt spiertje in mijn rechter bovenbeen overgehouden. Doe het dus even rustig aan. Ga ervan uit dat het zondag weer OK is.

Hoe het er hier in Koenigsleiten momenteel uitziet? Kijk maar op deze foto…

Lijkt wel hartje winter, maar is op 15 maart!

Groetjes,
Hajo

PS Beste lezers een paar meer reacties op mijn stukjes zijn van harte welkom!

Timmie!

Wat een held!

Dit weblog heeft niet de intentie een vrijplaats voor familiekiekjes te worden, maar voor deze foto van mijn eigen zoontje maak ik een uitzondering. Hij heeft vijf dagen vol pret met me geskied en kon op de laatste dag (vandaag) zomaar ineens de Burgemeestersweide van Koenigsleiten helemaal zonder hulp omlaag skien. Wat een knappie van pappi!
Hajo

Olympische fotogalerij

sharp!

Natuurlijk moeten we hier even stilstaan bij de fantastische Olympische Spelen van Turijn. Hoop toch echt dat alle gekken en fanatici van deze wereld langzaam gaan zien dat sport echt verbroedert en de beste uitlaatklep is voor agressie en ambitie. Het moet me even van het hart dat de website van Bob de Jong echt NIET kan. Kunnen alle zogenaamde “webmasters” die in werkelijkheid HTML-klungelaars zijn niet eens ophoepelen van ons mooie world wide web? En de gitaarwinkel www.bobdejong.nl wens ik van ganser harte veel extra sales toe deze dagen.

De website van Torino2006 is een schoolvoorbeeld van hoe een site er wel uit hoort te zien. Ik link bij deze even door naar de prachtige fotogalerij. Veel kijkplezier (laat de baas deze maandag ochtend nog maar ff wachten).
Hajo

Gasthof Batzinger ingewijd

Een bus vol Hollanders vertrekt op 9 december naar Oostenrijk om het nieuwe gasthof van Dynamic-Holland in te wijden. Een schaar, een gouden lint en een paar dozijn balonnen fleuren onze aankomst op. De weergoden lijken ons welgezind. De sneeuw uit november was netjes blijven liggen en in het weekeinde van de inwijding, schijnt de zon volop. Jules heeft zich helemaal geinstalleerd in de keuken en zet ons prima maaltijden voor.

Nesjla is hitting it off!

Zaterdag had ik het genoegen om Nesjla van kantoor een paar dingetjes bij te mogen brengen. Ze maakte grote vorderingen, maar kampte aan het eind met vermoeidheid en een stukje hoogtevrees. Ik zal snel nog even een sterfoto van haar posten zodat ze lekker veel zin houdt om later dit seizoen weer de latten weer onder te binden. Zondag skiede ik met de beste Dynamic skiers mee. Jasper gooide hoge ogen met een onnavolgbaar strakke gecarvde kurzschwung. Koen liet in de poedersneeuw zien over soepele heupen te beschikken. Aan het einde van de middag ging ik alleen verder. Voor het eerst dook ik de powder in met vette trance muziek uit mijn mp3 speler (Sansa van SanDisk - erg cool). Wahnsinn!! Om drie uur zat ik met een Oostenrijkse cappucino (met slagroom dus) voor de grote glazen facade van het ‘grand cafe’ in het futuristische dalstation in Hollersbach heerlijk na te genieten. ’s Avonds was het weer zo gezellig alsof ik al die mensen - Rens, Ton, Jasper, Geertje, Mieke, Astrid en noem maar op, al jaren ken. Geertje en ik bleken allebei van toepen te houden, dus dat kan nog leuk worden.
Hajo